Οικονομία και κοινωνία
Σκέψεις και στοιχεία επιχειρηματολογίας, για τις ανάγκες της περιόδου
1. Μιλάνε για 1.200.000 δημοσίους υπαλλήλους, που είναι πάρα πολλοί, τεμπελιάζουν, λυμαίνονται τα χρήματα του Δημοσίου κ.λπ. Στην πραγματικότητα τα νούμερα είναι διαφορετικά. Περίπου 370.000 είναι οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, με μόνιμη σχέση εργασίας και κατοχυρωμένα βασικά δικαιώματα, που κι αυτά πλέον αμφισβητούνται. Περίπου 180.000 βρίσκονται στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας, σύνολο δηλαδή 550.000. Οι υπόλοιποι 700.000 είναι συμβασιούχοι, επιδοτούμενοι, ωρομίσθιοι, εποχιακοί κ.λπ. Έρμαια δηλαδή του άθλιου πελατειακού συστήματος και των αναγκών τους, εκμεταλλευόμενοι, υποαμοιβόμενοι και υπό διωγμόν.
Η θεωρία του εκατομμυρίου και πλέον δημοσίων υπαλλήλων είναι σαν το ανέκδοτο με τα 3.000.000 μετανάστες. Στο βαθμό όμως που με ψέματα δημιουργούν ψευδή συνείδηση και διαμορφώνουν διαστροφικά την κοινή γνώμη, χρειαζόμαστε σαφείς απαντήσεις.
Και ασφαλώς δεν είναι η αριστερά υπεύθυνη για το πελατειακό κράτος, για τον άγριο κομματισμό και τις συνέπειές του, για τη διαφθορά, για τον πλήρη ανορθολογισμό στην οργάνωση των υπηρεσιών. Είναι όμως το ίδιο προφανές ότι και οι ισοπεδωτικές καταγγελίες για όλους όσους εργάζονται στο δημόσιο τομέα καλλιεργούνται εκ του πονηρού.
***
2. Ας παραδεχτούμε όμως ότι οι υπάλληλοι του δημοσίου πλεονάζουν (ποιοι άραγε, οι γιατροί και νοσηλευτές, οι εκπαιδευτικοί, οι δασοπυροσβέστες, οι αρχαιολόγοι;) και πρέπει να φύγουν. Να φύγουν λοιπόν! 200.000; 200.000!
Έχει κανείς την αυταπάτη ότι έστω και 1 ευρώ από τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα αποδοθεί σε πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας κι δεν θα καταλήξει στις τσέπες των τραπεζιτών, των πλουσίων ή των διεφθαρμένων; Σε μια χώρα που τα πάντα χάνονται στις μαύρες τρύπες της κερδοσκοπίας, της ασυδοσίας και της πλεονεξίας των λίγων, οφείλουμε να είμαστε τολμηροί· οι 200.000 να μείνουν στις θέσεις τους. Ακόμη κι αν υπολειτουργούν (έτσι κι αλλιώς εμείς προτείνουμε τις σωστές λύσεις αξιοποίησής τους). Να μη βρεθούν 200.000 άνθρωποι στο περιθώριο. Να συνεχίσουν να ψωνίζουν στην αγορά. Να κινούνται τα μαγαζιά. Να μη φυγαδεύει τα χρήματά του το μεγάλο κεφάλαιο στο εξωτερικό. Να συνεχιστεί η ζωή.
***
3. Τηλεοπτικά αλλά και έντυπα παπαγαλάκια, Μίχαλοι, υπουργοί, δεξιοί-ακροδεξιοί και T.V. περσόνες έχουν το θράσος να μιλούν για μείωση των μισθών και στον ιδιωτικό τομέα. Για να γίνουν τάχα ανταγωνιστικά προϊόντα και παροχές.
Ας μιλήσουμε με παραδείγματα γι’ αυτή την απατηλή προπαγάνδα: Στη Γερμανία οι μισθοί είναι σχεδόν διπλάσιοι. Στη Γερμανία τα περισσότερα καταναλωτικά αγαθά είναι φθηνότερα και εξ αυτού ανταγωνιστικότερα. Γιατί πουθενά δεν βασιλεύει η κερδοσκοπία περισσότερο απ’ ότι στην Ελλάδα. Γιατί πουθενά το κράτος και η πολιτική εξουσία δεν βάζει τις πλάτες που βάζουν οι δικοί μας πολιτικoί ηγέτες για να γίνει αυτό.
Στην Ελλάδα το φθηνότερο ξένο σούπερ μάρκετ (Lidl) πουλά εισαγόμενα γερμανικά και ευρωπαϊκά προϊόντα. Στις τιμές τους βρίσκεται ενσωματωμένο ένα κατά πολύ μεγαλύτερο κόστος εργασίας απ’ ότι εδώ. Κι όμως μπορούν να πουλάνε φθηνότερα! Με το ΙΚΕΑ συμβαίνει το ίδιο. Ποιο είναι τώρα το εξωφρενικό; Και οι δύο αυτές επιχειρήσεις πουλάνε στην Ελλάδα τα προϊόντα τους κατά 30% τουλάχιστον ακριβότερα απ’ ότι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί κανένα σύστημα, κανένα δίχτυ ασφαλείας δεν προστατεύει τους καταναλωτές στην Ελλάδα από την κερδοσκοπία των πολυεθνικών και των αγορών. Την ίδια στιγμή βέβαια μας κουνούν επιτιμητικά το χέρι για τις σπατάλες και τον υπερκαταναλωτισμό μας.
***
4. Πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο με αιχμή τα επιθετικότερα ΜΜΕ («Καθημερινή», Μέγκα κ.λπ.) απαιτούν από το δικομματισμό να προχωρήσει ενωμένος, αταλάντευτος και με δεκανίκι το ακροδεξιό λαϊκιστικό αλλά και εξόχως συστημικό ΛΑΟΣ σε μια νέα συναίνεση, στην περίφημη «{νέα μεταπολίτευση». Καλούν δε ή πιο σωστά απαιτούν, απ’ αυτούς που θεωρούν πολιτικό τους προσωπικό να αποκλείσουν την αριστερά, να την τσακίσουν, να την απομονώσουν ως επικίνδυνη, για το νέο πολιτικό μοντέλο. Αναζητούν δηλαδή μια νέα μεταπολίτευση την οποία θα υλοποιήσουν εκείνες ακριβώς οι δυνάμεις που ευθύνονται απόλυτα για τη σημερινή κατάντια, τα κόμματα της διαφθοράς (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ) που έφεραν το χάος, αποκλείοντας και απαιτώντας να τεθούν ακόμη και στην παρανομία οι μόνοι που ποτέ δεν επωφελήθηκαν, οι μόνοι που δεν ευθύνονται αλλά πάντοτε αμφισβήτησαν και βρίσκονταν πάντα έξω από το διεφθαρμένο μοντέλο διακυβέρνησης. Απίθανες ιστορίες και σχέδια εξαπάτησης του λαού, που δυστυχώς, όμως, στο κενό της αριστεράς κινδυνεύουν να γίνουν πιστευτά.
***
5. Μίχαλοι και Δασκαλόπουλοι με τις πλάτες Καψήδων και Πρετεντέρηδων, κατηγορούν τους επιδοτούμενους ανέργους, τους επιδοτούμενους αγρότες, τον επιδοτούμενο δημόσιο τομέα ως υπεύθυνους για τη δημοσιονομική κρίση. Αυτοί που επιδοτούνται με πολλαπλάσια! Που επιδοτούνται αδρά, για να ληστεύουν τις επιδοτήσεις χτίζοντας μαϊμούδες εγκαταστάσεις, γεμίζοντας την Ελλάδα (ιδίως τη βόρεια) ημιτελή γιαπιά, τσεπώνοντας το χρήμα και φυγαδεύοντάς το σε φθηνότερες αγορές. Αυτοί που επιδοτούνται αδρά για να στήνουν καρτέλ και να ληστεύουν την κατανάλωση. Για να κατηγορούν τη φτώχεια για τον πληθωρισμό, αυτοί που πουλάνε στη Νέα Υόρκη τα γιαουρτάκια τους φθηνότερα απ’ ότι στο Περιστέρι.
***
6. Μας ρωτούν τι έχουμε να προτείνουμε για την κρίση. Την ίδια στιγμή αγοράζουν φρεγάτες και υποβρύχια 11,5 εκατομμυρίων ευρώ, καθώς βιάζονται τάχα μου για να προλάβουν κινδύνους άμεσης εμπλοκής στο Αιγαίο! Την ίδια στιγμή που για πρώτη φορά Τούρκοι υπουργοί προτείνουν επανειλημμένα αμοιβαία μείωση εξοπλισμών. Ακόμη και αν υπάρχουν στοιχεία υποκρισίας, μια τέτοια πρόταση θα πρέπει να αξιοποιηθεί. Μας λένε επίσης ψέματα για το κατεπείγον της παραγγελίας καθώς η παράδοση των νέων εξοπλισμών προβλέπεται σ’ έναν ορίζοντα 5, 7 και 10 χρόνων. Ο «πόλεμος» τότε θα έχει τελειώσει. Πώς θα διαιωνισθεί όμως η υποτέλεια; Πώς θα κερδοσκοπήσουν οι μιζαδόροι; Πώς θα εξευμενισθούν Μέρκελ και Σαρκοζί; Και τι θα αγοράσουμε τώρα από τον κ. Ομπάμα που απαιτεί κι αυτός να πουλήσει όπλα και κατεβάζει μούτρα; Στο προηγούμενο πακέτο μέτρων αν η φορολογική σφαγή μισθωτών και συνταξιούχων αποδώσει στον απόλυτο βαθμό (με συνεπακόλουθο βέβαια την κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας) η λεία θα είναι ετησίως 4,5 εκατομμύρια ευρώ! Τρία περίπου χρόνια δηλαδή ανελέητης φτώχειας για άχρηστα όπλα και πολεμικές δαπάνες!
