Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εκ μέρους της ΑΚΟΑ ευχόμαστε ότι πιο ουσιαστικό και αισιόδοξο για το συνέδριό σας.

Θεωρούμε απολύτως ακριβή τον τίτλο της «Αυγής» σύμφωνα με τον οποίο πρόκειται για το κρισιμότερο συνέδριο στην ως τώρα ιστορία του Συνασπισμού. Πιστεύουμε ότι είναι το κρισιμότερο όχι τόσο για το είδος των ισορροπιών που πρέπει ή δεν πρέπει να βρείτε, ή για τη δημιουργία συνθέσεων που πρέπει να αναζητήσετε, όσο το πιο κρίσιμο κυριολεκτικά και αυτολεξεί, καθώς είναι ένα συνέδριο που διεξάγεται στην καρδιά αυτής της πρωτόγνωρης συστημικής, οικονομικής, αλλά και κοινωνικής πλέον κρίσης.

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, αρκετά πράγματα έδειχναν διαφορετικά. Περισσότερο τακτοποιημένα. Το τοπίο βέβαια για την κοινωνία ζοφερό, ωστόσο, σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, αναδιάταξη των δυνάμεων του δικομματισμού με μεγάλα εκλογικά και πολιτικά οφέλη για το ΠΑΣΟΚ που έδειξε να εδραιώνεται. Στην αριστερά, παγίωση των εκλογικών ποσοστών, διατήρηση των εσωτερικών συσχετισμών και αναμονή. Για την ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά, για τη δική μας αριστερά, παρά το σχετικά θετικό εκλογικό αποτέλεσμα και τις γενικά σωστές πολιτικές επισημάνσεις, η αδυναμία οργανωμένης παρέμβασης και δράσης συνεχίζεται, η ανασύνταξη αργεί, το κίνημα περιμένει.

Ένα μεγάλο δυστυχώς μέρος των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να παγιδεύεται, θύμα ενός υποτονικού σεναρίου. Ακόμη και το αξιοπρεπές ποσοστό, μετά μάλιστα από μια πολύ μεγάλη κρίση φαίνεται να λειτουργεί ως ηρεμιστικό. Η αποφασισμένη ομόφωνα συγκρότηση και ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν εγκαταλείφθηκε. Η αντίληψη, «τα μοναστήρια να ‘ναι καλά» κυριάρχησε. Σχολαστικά ο καθένας, και σχεδόν αποκλειστικά υπηρέτησε τα του οίκου του. Το κοινό μας σπίτι υποτιμήθηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να λειτουργήσει σαν μια πολύ χαλαρή πολιτική συμμαχία που οι σάλπιγγες της ηχούν, και οι δυνάμεις της κακήν κακώς συγκεντρώνονται κάθε εκλογές, για να ξανακαλέσουν το αριστερό εκλογικό σώμα, που μη έχοντας κάτι καλύτερο θα δώσει κατ’ ανάγκη και κατ’ ανοχή “αριστερή ριζοσπαστική ψήφο” και θα αποσυρθεί αναιρώντας τον ίδιο τον εαυτό του, αλλά και το ίδιο το χαρακτήρα της ψήφου του, αμέσως μετά στη γωνία.

Ωστόσο θα εκλέγουμε 14, 9, ή 12 βουλευτές, θα συντηρούμε τους μηχανισμούς μας, θα εξασφαλίζουμε μεγάλοι και μικροί τις ελάχιστες υλικές προϋποθέσεις αναπαραγωγής μας, θα αναζητούμε ηγέτες-σωτήρες, θα χειριζόμαστε με ευχέρεια επικοινωνιακές τακτικές. Στην πραγματικότητα θα φυτοζωούμε φυλλορροώντας.

Ακόμη κι αν γι’ αυτό το φυλλορρόημα δεν έχουν –που δεν έχουν– όλοι τις ίδιες ευθύνες, το αποτέλεσμα αγγίζει όλους το ίδιο. Θα μπορούσε αυτό το σενάριο να εξελίσσεται και στο μέλλον, απλά συντηρώντας μας στη ζωή, αν κάτι τρομακτικό δεν εισέβαλε για να ανατρέψει τα πάντα στη ζωή μας, η κρίση. Με την κρίση σήμερα, τίποτα πια δεν μπορεί να είναι όπως χθες.

Τώρα μόνο μια άλλη αριστερά μπορεί να επιβιώσει.

Μια αριστερά που δεν θα συμψηφίζει μικροζημιές και μικροκέρδη όταν όλα γύρω της καταρρέουν. Είναι η ώρα μιας αριστεράς που με προτάσεις, με εναλλακτικό σχέδιο πολιτικό και οικονομικό καλείται να συντονίσει, να ενώσει, να μαζικοποιήσει, να διαμορφώσει τους όρους ανατροπής της σημερινής τάξης πραγμάτων. Να αντιστρέψει τους κοινωνικούς συσχετισμούς και να επιβάλλει τον δικό της δρόμο αυτόν της κοινωνίας, της εργασίας, της χειραφέτησης του ανθρώπου, του σεβασμού στο περιβάλλον, των δικαιωμάτων, της ισοτιμίας των φίλων και των φυλών, του πολιτισμού. Μια αριστερά που θα αντιπαρατίθεται συνολικά και σε όλα τα επίπεδα με το σημερινό δικομματικό (με δεκανίκι το ΛΑΟΣ) σύστημα, με τις δυνάμεις του οποίου μας χωρίζει μια απέραντη άβυσσος, πολιτικής, ηθικής, πολιτισμού. Μια αριστερά συλλογική, των μελών και όχι των μηχανισμών, χωρίς προσωπικές στρατηγικές και αλληλοεξοντώσεις. Μια αριστερά χωρίς αρχηγισμούς και ηγεμονισμούς. Μια αριστερά διεθνιστική, στο πλευρό της Γάζας και της Λατινικής Αμερικής, σ’ ένα αγώνα κοινό, συντονισμένο ιδιαίτερα με όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Μια τέτοια αριστερά ονειρευτήκαμε φτιάχνοντας το ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ όλων των δυνάμεών του και έναν ακόμη μεγαλύτερο πρέπει να ξαναπροσπαθήσουμε. (Στην ΑΚΟΑ πιστεύουμε βαθιά πως ότι πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ το πέτυχε κυρίως με την επαγγελία της ίδρυσής του. Κυρίως με την ιδέα της δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ διανύσαμε όλοι μαζί τα πολλά χιλιόμετρα που διανύσαμε και είχαμε τις μικρές αλλά και τις σπουδαίες επιτυχίες που είχαμε. Την ιδέα προεξοφλήσαμε, γιατί η ύλη, το σώμα δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ολοκληρώθηκε ακόμη. Αντίθετα ότι υπήρξε ως ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η πολύτιμη κοινή μας περιουσία, αντιμετωπίστηκε συχνά με τον ίδιο τρόπο που ο δικομματισμός αντιμετωπίζει το δημόσιο χώρο, το δημόσιο πλούτο, τη δημόσια περιουσία! Απομυζώ χωρίς να ενισχύω, κερδίζω χωρίς να επενδύω και για ότι κακό μου συμβαίνει εκεί αποδίδω τις ευθύνες).

Στην ΑΚΟΑ πιστεύουμε ότι το τρένο δεν έχει ακόμη χαθεί. Το ποιοτικό στοιχείο που πάνω του βασίστηκε η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, η ανάγκη για την ενότητα της αριστεράς, ο διάλογος με αρχές αλλά χωρίς προκαταλήψεις υπήρξε και παρά τα προβλήματα εξακολουθεί να υπάρχει. Πετύχαμε νίκες, συμμετείχαμε στα κινήματα, στο άρθρο 16, στο συγκλονιστικό νεολαιίστικο Δεκέμβρη, στους αγώνες για το περιβάλλον, στη διεθνή αλληλεγγύη, στην τοπική αυτοδιοίκηση για τη συγκρότηση της αντίστασης απέναντι στον Καλλικράτη. Η όσμωση ανάμεσά μας ξεκίνησε, γιατί να σταματήσει τώρα; Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αναγεννηθεί ξανά, μπορεί να απογειώσει την ελπίδα. Αρκεί να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις. Να κάνουμε το κοινό μας σχήμα μοχλό παρέμβασης στην κρίση. Ένα μοχλό που θα πολλαπλασιάσει μέσα από την προσφορά στην κοινωνία τις δυνάμεις μας. Διατηρώντας ο καθένας τη σχετική αυτονομία του, το δικό του εργαστήρι ιδεών και παρεμβάσεων δίνοντας όμως απλόχερα τη συμβολή του στο κοινό μας σχέδιο. Δημιουργώντας εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ ένα μεγάλο εργοστάσιο ιδεών και εναλλακτικών προτάσεων εμπνευσμένο απαραίτητα από τη ζωή και τη δράση.

(Προστατεύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ από την κοπτοραπτική, την εξαγωγή του μέσου όρου, έτοιμων από τα πριν επεξεργασιών με συνήθως ευνοημένους προσωρινά τους μεγαλύτερους ή τους πιο φωνακλάδες και τελικά τους έχοντες ισχυρότερες προσβάσεις στα ΜΜΕ).

Να κορυφώνεται λοιπόν στον ΣΥΡΙΖΑ η παραγωγή των ιδεών και κυρίως μ’ έναν τρόπο ενιαίο και αποτελεσματικό η εφαρμογή τους. Έτσι, ενωτικά, ενιαία συζητώντας ισότιμα και ειλικρινά στο ίδιο πεδίο (όπως το πρόγραμμα των 15 σημείων) είναι πολύ πιθανό διαφορές που μεγιστοποιήθηκαν τεχνητά, προσωπικές αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις μηχανισμών να χάσουν το βάρος τους και να αποκτήσουν τις πραγματικές τους διαστάσεις.

Θα αναρωτηθείτε. Δεν υπάρχουν μεταξύ μας διαφορές; Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες συγγένειες; Ποιος είναι ο τελικός προορισμός του καθένα; Ποια κοινωνία ο καθείς και η καθεμία ονειρεύεται; Ποιο δρόμο για τη μετάβαση εκεί θα ακολουθήσει; Τα ερωτήματα και βέβαια υπάρχουν. Θα προσθέταμε μάλιστα και άλλα ερωτήματα. Δεν πρέπει ας πούμε ταυτόχρονα οι συμπεριφορές μας, οι θεσμοί μας, η δημοκρατία στα κόμματα και στις οργανώσεις μας οι μεταξύ μας σχέσεις να προβάλλουν διαρκώς αυτό το μελλοντικό μας σχέδιο; Και ποιος δεν ανησυχεί βαθιά για το συμπέρασμα που θα βγάλει η κοινωνία αν θεωρήσει τη σημερινή εικόνα και συμπεριφορά μας ως το προείκασμα του σοσιαλισμού που εμείς οραματιζόμαστε;

Όμως το ΔΝΤ είναι εδώ. Οι συντάξεις των 440 ευρώ είναι εδώ, η ανεργία είναι εδώ, η φτώχεια είναι εδώ μέσα και έξω, παντού, η αγωνία των νέων, των γυναικών, των μεταναστών είναι εδώ.

Αν πράγματι είμαστε κι εμείς εδώ... Η αριστερά της ενότητας, του διαλόγου, του διεθνισμού, της οικολογίας, του φεμινισμού, των δικαιωμάτων, της κοινωνικής απελευθέρωσης και του σοσιαλισμού πρέπει να το δείξουμε, πρέπει να το νιώσει ο κόσμος, να βρεθούμε στο πλευρό του. Να οργανώσουμε γρήγορα, γιατί η κρίση καλπάζει, τις δικές μας συνελεύσεις του δρόμου. Ν’ ανοίξουμε εκατοντάδες μικρόφωνα στις γειτονιές και στις πλατείες. Να μιλήσουμε με τον κόσμο, να οργανώσουμε την οργή μας. Να μην αφήσουμε την επικοινωνία στη φρίκη των ΜΜΕ, περιμένοντας εξισορρόπηση και εκτόνωση απ’ αυτά που κάποιοι άλλοι θα πουν για λογαριασμό μας στην Ελληνοφρένεια και το Αλ Τσαντίρι Νιους.

Σ.σ. Όσες και όσοι βρισκόμαστε εδώ έχουμε δώσει μαζί πολλούς κοινούς αγώνες. Με πολλές και πολλούς από εσάς αποτελούμε κομμάτι από το ίδιο ύφασμα. Η δυστυχία των ανθρώπων που απλώνεται μπροστά μας, η λεηλασία της φύσης και της ζωής απαιτούν από μας πολύ περισσότερα.

Αθήνα 4 - 6 - 2010